Nu moet u weten dat virale campagnes (reclame die zo leuk is dat consumenten hem gaan delen met hun vrienden via e-mail en sociale media) langzaam maar zeker hun originaliteit beginnen te verliezen. Dat komt omdat veel bedrijven zich lieten inspireren door de klassiekers in het genre van de afgelopen jaren, dat campagnes die bedoeld waren als “viraal” vaak net om die reden hun doel missen.

Maar Smartwater zou niet smart zijn als ze daar niets op gevonden zouden hebben. In het onderstaande filmpje lachen ze met alle typische elementen van succesvolle virale campagnes, en dan nog wel met de hulp van de nog steeds beeldschone Aniston. Kijkt u vooral zelf:

Click here to view the embedded video.

Naast “Jen” herkent u onder andere parodieën op de 3D renders van de dancing babies, de legendarische lipsynchende Keenan Cahill (hier aan het werk met 50Cent), allerhande schattige diertjes (want dat scoort ook altijd), verwijzingen naar de populaire serie Friends en celebrity sextapes.

Daarom voorspel ik dat deze parodie op viral video’s mogelijk ook echt een klassieker wordt.

Belgacom moet dezelfde redenering hebben gevolgd, toen het enkele maanden geleden besliste om verkopers met een stand aan de ingang van de voetgangerstunnel aan het station van Leuven te plaatsen. De vertegenwoordigers (zo’n viertal jongens van hooguit 20 jaar) werden daar gezet om ‘voordelige’ abonnementsformules voor Proximus te verkopen, maar deden dit wel op een heel aparte manier. Toen ik dinsdagavond toekwam met de trein tussen 6 en 7 uur, merkte ik op dat de heren aan de stand er niet beter op vonden om heel luid te roepen naar voorbijgangers, in de hoop zo hun aandacht te trekken. Toen ik passeerde wist één van de verkopers inderdaad mijn aandacht te trekken door boertig en indiscreet “MENEER!! HEBT GIJ PROXIMUS?!” in mijn rechteroor te roepen. Mijn felicitaties gaan bij deze dan ook uit naar die bewuste verkoper die er in gelukt is mijn aandacht te trekken, maar van een geslaagd verkoopsgesprek kunnen we niet echt spreken. Ik gaf de man een geïrriteerde blik en liep gewoon voorbij zonder op hem in te gaan.

Los van het feit dat dit kort contact me irriteerde, begon ik mij serieuze vragen te stellen over het beeld dat voorbijgangers kregen van het merk Proximus, en blijkbaar ben ik lang niet de enige. Zo’n 1.221 mensen delen mijn mening, althans als ik de Facebookgroep ‘De Proximus verkopers in het station van Leuven zijn enorm irritant!’ moet geloven. De mensen die deel uitmaken van deze groep komen met nog veel straffere verhalen op de proppen. Sommige beweren dat ze letterlijk worden uitgelachen omdat ze vriendelijk weigerden met een “Neen, bedankt”. Andere bronnen zeggen dan weer uitgescholden te zijn geweest omdat ze gewoon zijn doorgelopen. Of deze informatie al dan niet waar is, kan ik objectief niet beoordelen, maar het is volgens mij zeker geen toeval dat zoveel mensen hun ongenoegen over deze bewuste praktijken uitdrukken.

Elke marketeer weet dat merkwaarden ook moeten uitgestraald worden door de vertegenwoordigers van dat merk, gezien zij meestal de laatste schakel zijn tussen de klant en de productaanschaf. Waarden zoals ‘vertrouwen’ of ‘kwaliteit’ heb ik echter niet bepaald opgevangen in het voorbijgaan. Irritatie en frustratie zijn bovendien zowat de slechtste vormen van reclame die een bedrijf zich kan voorstellen, en gezien die stand daar elke dag staat, vrees ik dat de meeste voorbijgangers niet echt meer geneigd zijn om te gaan luisteren wat die verkopers te zeggen hebben. Pure antireclame voor Proximus dus, dat in het vervolg, alvorens zijn verkopers op pad te sturen, misschien beter eerst wat tijd investeert om zijn personeel waarden en respect voor de klant aan te leren.

Bedrijven moeten beseffen dat vertegenwoordigers hun merk dragen, en moeten er dus ook alles aan doen om hen naar behoren te overtuigen van de waarden die het merk moet vertegenwoordigen. Een goede reputatie van het merk is de enige garantie voor goede verkoopcijfers. Als de manier waarop een merk verkocht wordt verschilt van deze merkidentiteit, kom het zeer ongeloofwaardig over, en verliest de klant zijn vertrouwen.

EDIT: Ondertussen is er op dit artikel een officiële reactie gekomen van Proximus, dat op basis van de gebeurtenissen de nodige actie ondernomen heeft.

“De desbetreffende teams zijn ingelicht geweest (dit was een extern bedrijf die voor Proximus werkte), de mensen die toen in Leuven waren zijn erover aangesproken geweest (aangezien er al een klacht was die lopende was, los van jullie blogpost). Een teamcoach (van het externe bedrijf) zal die teams verder begeleiden. Daarbovenop zal Proximus ook nog at random controles sturen naar de stations waar die teams aanwezig zijn.”

Dit bewijst voor ons dat een bedrijf als Proximus luistert naar haar doelpubliek, snel reageert en de nodige inspanningen doet om problemen op te lossen wanneer deze zich stellen.

EDIT 2: Op donderdag 10 juni 2010 was Stef Verbeeck, image consultant bij Twizted Imagebuilding, te horen op Radio1 in het consumentenprogramma Peeters & Pichal in verband met de agressieve verkoopstechnieken van Proximus. U kan het interview hier herbeluisteren.

Jaren aan een stuk liep “El Sympatico” rond met het logo van aluminiumfabrikant  Aliplast op zijn hemdskraag. De celebrity endorsment leverde het bedrijf uit Lokeren instant naambekendheid, al was het maar omdat Pfaff in de pers kwam met zijn shnabbel en omdat het bedrijf tot op heden te zien is in de generiek van de VTM-docusoap over de Pfaffs. Sinds dag één is deze generiek namelijk niet meer verandert, wat Aliplast dus gratis reclame blijft opleveren.

In oktober vorig jaar ging het echter fout. Sponsor Bingoal, een gokkantoor gespecialiseerd in voetbal, kwam toen in financiële problemen door de crisis en de overvloed aan (al dan niet legale) concurrenten. Hierdoor liet Bingoal de facturen onbetaald, bleef de rekening van Jean-Marie ongespijsd en verdween het logo van de firma van de kraag van onze protagonist.

Enkele dagvaardingen en artikels in de gespecialiseerde pers later kondigde Pfaff dan vorige week aan dat hij een waardig opvolger gevonden heeft voor het gokkantoor. Blijkbaar wordt er in de aluminiumsector wel nog redelijk goed geboerd, want deze keer is het fabrikant Blyweert die tekent voor een vet sponsorcontract en dus op de kraag van onze nationale trots zal prijken. Al moeten we ook niet overdrijven, in ruil voor zijn cheque moet Pfaff ook nog acte de présence geven op het bouwsalon Batibouw dat volgende week van start gaat. Het is immers crisis voor iedereen.

Simon Simpkins, vader van twee en spil van het verhaal, raakte verwikkeld in een ruzie met een winkelier, nadat hij eerst daar zijn beklag had gedaan. De gemoederen raakten dermate verhit dat de vrouw van de puritein in kwestie zich moest terugtrekken op de parking van de winkel om te kalmeren.

“The lemon and lime are locked in what appears to be a carnal encounter. The lime, who I assume to be the gentleman in this coupling, has a particularly lurid expression on his face.” liet Simpkins optekenen door The Sun. De verpakking van Maoam met kersensmaak kan evenmin op sympathie rekenen.

Fabrikant Haribo van zijn kant is zich van geen kwaad bewust. Zij reageerden door te zeggen dat deze verpakkingen reeds in 2002 werden geïntroduceerd, geliefd zijn bij jong en oud, en dat ze nooit eerder klachten ontvingen van consumenten die de verpakking als schockerend ervaren. Een woordvoerder liet weten dat de verpakking destijds om marketingredenen werd aangepast naar een “gekker” en “speelser” beeld om zo een breder en jonger doelpubliek aan te spreken.

Persoonlijk denk ik toch dat er een hoop fantasie voor nodig is om in de verpakking van Maoam een sexueel getint tafereel te zien. Of was het bij nader inzien toch een subliminale boodschap van die lepe Duitsers om kinderen te helpen hun papa’s sneller te overtuigen van het aankopen van al dat lekkers? Met obsceen fruit weet je immers nooit. Ik heb er alvast zin in snoep van gekregen…

TalkTalk hoort bij de goedkopere providers in Groot-Britanië en pakt daar uiteraard graag mee uit. Om te signaliseren dat concurrenten vaak veel te duur zijn en consumenten maar beter kunnen besparen in crisistijden, werd het concept van de “Putpockets” bedacht. Overal in het straatbeeld werden nagemaakte waarschuwingsbordjes gehangen met als boodschap “Rejoice, putpockets are operating in this area”, naar analogie met de waarschuwingen die de overheid en de politiediensten verspreiden in de strijd tegen de pickpockets, hier bij ons ook bekend als handtasdieven.

In plaats van gewoon flyertjes uit te delen huurde TalkTalk gepensioneerde pickpockets en straatillusionisten in om mensen omgekeerd te beroven door hen af te leiden en hen ondertussen geld in de zak of handtas te steken. Zonder dat ze het doorhebben worden argeloze pendelaars dus enkele ponden rijker, en op het bijhorende flyertje maken ze bij het ontdekken van het geld kennis met de goedkope formules van de provider achter de campagne.

Echt een goedkope campagne is het nu ook weer niet, want naast de kosten verbonden aan de stunt wil TalkTalk in totaal zo’n £100.000 (ongeveer €110.680) laten uitdelen door 20 medewerkers. Desalnietemin is dit nog maar een fractie van wat sommige andere spelers uit de sector uitgeven aan een campagne.

De stunt is zo origineel dat zelfs nieuwszender CNN er aandacht aan besteede en demonstreerde hoe het concept juist in zijn werk gaat. Check vooral de video hieronder voor meer details.

Nielsen Global Online Consumer Survey zocht recent uit welke vormen van reclame echt het vertrouwen oproepen dat nodig is om een potentiële consument tot een tevreden klant te maken. Kortom, op welke media en kanalen moet u zich richten om uw kernwaarden en imago te communiceren?

Uit het onderzoek, gevoerd bij 25.000 consumenten verspreid over 50 landen, blijkt dat de belangrijkste vertrouwensfactor de mond-aan-mond reclame is. Opvallender is dat deze mond-aan-mond reclame zich alsmaar meer verplaatst naar het internet, en dat online testimonials en aanbevelingen stijgen in de ranglijst van belangrijke kanalen voor consumentenvertrouwen.

Dit is de volledige rangschikking:

1. 90% – aanbevelingen van kennissen
2. 70% – online klantengetuigenissen
3. 70% – websites van merken
4. 69% – persartikels
5. 64% – sponsorring door merken
6. 62% – televisie
7. 61% – kranten
8. 59% – magazines
9. 55% – billboards en andere straatreclame
10. 55% – radio
11. 54% – email nieuwsbrieven
12. 52% – reclamespotjes in de cinema
13. 41% – reclame op zoekmachines
14. 37% – online videospotjes
15. 33% – online bannerreclame
16. 24% – tekstadvertenties op mobiele telefoons

Wat mij echt bijblijft uit dit onderzoek zijn deze conclusies:

• Online en mobile media worden veelvuldig gebruikt in het beslissingsproces, maar boezemen al bij al niet veel vertrouwen in zolang er geen “user submitted content” mee gemoeid is. Tenzij uw klanten goede commentaren over u plaatsen op het web, boezemen uw banners, Google ads en sms-jes bar weinig vertrouwen in
• Traditionele media zijn zo ingeburgerd dat ze bij veel mensen nog steeds een enorm vertrouwen vertegenwoordigen. De invloed van journalisten op het koopgedrag van uw consument is nog steeds zeer groot.
• Uw eigen website heeft een immense impact. Naast online getuigenissen (al dan niet op uw eigen site) wordt de website van uw merk en product nauwlettend bekeken door consumenten en vertrouwt liefst 70% van de consumenten uw site als deze hen kan verleiden om tot aankopen over te gaan.
• Sponsorring loont. De vijfde plaats in de ranglijst wordt ingenomen door mensen die vertrouwen krijgen in merken doordat deze zich koppelen aan andere niet-commerciële instanties zoals goede doelen of sportclubs.

Twizted analyseerde de laatste weken de campagnes (u zag ons her en der misschien al opduiken in de media) en deelt dan ook graag de officieuze campagneawards 2009 uit.

De meest consequente campagne

De prijs voor de meest consequente, en allicht ook voor de best doordachte campagne gaat naar de CD&V. De christen-democraten kozen er voor om hun kandidaten af te beelden in hun natuurlijke biotoop. Dit is een geweldige insteek om verschillende redenen. Om te beginnen is er een grote herkenbaarheid bij de kiezer, die de alledaagse situaties herkent vanuit hun eigen omgeving.

Er wordt gekozen voor een positieve slogan en op geen enkel ogenblik geeft de campagne een agressief beeld. Door bewust voor een modernere look te kiezen spreken ze ook een breed publiek aan, ook de ietwat jongere generatie Vlamingen die in het verleden niet altijd binnen het profiel van de CD&V pastten.

De belachelijkste campagne

Opvallen doet hij wel, LDD-kandidaat Patrick Ghys, maar dan eerder om de verkeerde redenen. De voormalige VB-manadataris siert de gekste plaatsen in Antwerpen met zijn affiche, maar meer dan een monkellachje kan hij met zijn poging tot James Bond-look niet ontlokken aan voorbijgangers.

Prijs u gelukkig dat deze man het nooit tot parlementslid zal schoppen. Clowns hebben we al genoeg in de Vlaamse politiek.

De beste partijwebsite

Met kop en schouders steeks de website van de CD&V hier boven de anderen uit: geen enkele website is esthetisch zo aangenaam om naar te kijken, navigeert zo gemakkelijk, voorziet in een dergelijk goed overzicht van kandidaten en standpunten, straalt zo’n rust uit en laat zo’n aangename indruk na. Het gebruik van multimedia, brand identity-kleuren en de verhouding van tekst/beeld is op geen enkele andere site zo goed.

Een verassende runner-up in deze categorie is de site van SLP, die een opvallende rust en overzichtelijkheid uitstraalt. Ook inhoudelijk biedt deze site alles wat je van een politieke site verwacht, zonder te vervallen in oeverloze onzin of een drukke indruk na te laten.

De meest trieste kandidaat

Het zal u allicht niet verbazen maar Bert Anciaux, ondertussen gedegradeerd tot lijstduwer op de Europese lijst voor SP.A, kaapt met vlag en wimpel deze troffee weg. Na zijn overstap van SLP naar SP.A eerder dit jaar en de daarbijhorende zielige controverse in de media hebben zijn imago geen deugd gedaan. ZIjn schaarse doortochten in de Vlaamse media spreken wat dit betreft boekdelen. Zelfs de titel van zijn laatste boek “De pijn van een politicus” straalt niets dan tristesse uit.

De opvallendste campagne

Geen missen die beloven naakt te poseren als ze verkozen worden, en deze keer ook geen opvallende protestcampagnes zoals die van de minipartij NEEN in het verleden. De meest in het oog springende campagne, en voor de tegenstrevers allicht ook de meest irritante, is die van de PvdA. Overal in Vlaanderen plakten ze rode neuzen op verkiezingsaffiches van andere partijen en voorzagen ze zelfs monumenten van een rode clownsneus.

Gracieus tweede wordt de campagne van Groen!, waarbij de kopstukken van de partij in maatpak trachten om te profiteren van het stijgende succes van het neo-ecologisme in Wallonië. Weg met het geitenwollensokkenimago? We zien het op 7 juni.

De meest charismatische politicus

Hier kan ik jammer genoeg niet voor verassingen zorgen. Zonder twijfel is uittredend minister-president Kris Peeters de meest charismatische en ook één van de best geklede politici van Vlaanderen. Overal straalt hij dezelfde charme en warmte uit; hij blijft steeds vriendelijk en ijzig kalm in debatten. Zowel de media als het grote publiek lijken uit zijn hand te eten.

Een vermeldenswaardige tweede plaats is er voor Antwerps Vlaams Belang-kopman Filip Dewinter, die ook altijd uiterst puik voor de dag komt, zich steeds tot in de puntjes verzorgt en naast de uiterlijke aspecten ook de kunst van de stemintonatie en de lichaamstaal duidelijk perfect meester is.

De beste campagne

Om de titel van de beste campagne uit te reiken hou ik rekening met allerhande factoren; zoals herkenbaarheid, beeldcompositie, brand energy, fotokwaliteit, copywriting, originaliteit en toepassing in verschillende media. Voor mij is de winnaar terzake N-VA, en voorzitter/lijsttrekker Bart De Wever in het bijzonder.

De campagne “Afrit Vlaanderen, exit crisis” speelt perfect in op de thema’s van de partij, de integriteit die N-VA propageert en de groeiende vraag naar meer Vlaamse bevoegdheden. De Wever surft ook perfect op de golf van sympathie die hij won toen hij het nipt moest afleggen tegen Freek Braeckman in het één-programma De Slimste Mens.

Terechte tweede plaats gaat naar de campagne van SLP, de kleine partij haalt allicht de kiesdrempel niet, maar waagde met de campagne “Een stem op één van de grote partijen kan uw toekomst schaden”. Het is een leuke parodie en veroorzaakte de nodige controverse.

NOTA: Om dit artikel zo objectief mogelijk te kunnen opstellen werd geen rekening gehouden met campagnes en kandidaten die door Twizted Imagebuilding worden bijgestaan in de aanloop naar deze verkiezingen.

Naast bekende sterren Monica Bellucci, Sophie Marceau en Eva Herzigova poseerden ook de bij ons minder bekende Charlote Rampling, Inès de la Fressange, Anne Parillaud, Karin Viard en Chiara Mastroianni zonder de hulp van visagistes en fotosoftware. Wij geven u graag enkele beelden mee.

Het magazine zelf pakt uit met de slogan “Acht vrouwen durven de ware schoonheid tonen”, maar bepaald origineel is dit niet. En moedig kan ik dit evenmin noemen. Om de zoveel weken pakt er wel ergens een roddelboekje uit met een gelijkaardige reportage, al hebben deze sterren hier meestal wel niet bewust voor geposeerd. Vanaf volgende maand staan er allicht ook weer bijgewerkte beelden op de voorpagina.

Straffer vind ik de prachtige campagnes van het cosmeticamerk Dove, die van onbewerkte beelden en foto’s van “normale” alledaagse vrouwen een waar handelsmerk hebben gemaakt. Door consequent in te zetten op modellen met een maatje meer of een inperfecte huid spreken ze een gigantisch publiek aan, al dan niet van vrouwen die kampen met een (klein) minderwaardigheidscomplex.

Eén en ander blijkt bijvoorbeeld ook uit de geweldige reclamespot hieronder, die het onrealistische schoonheidsideaal aankaart en tevens reclame maakt voor Dove én het door het merk opgerichte Self Esteem Fund.

Click here to view the embedded video.

Sta mij ten slotte toe om later nog eens op dit onderwerp terug te komen. Intussen probeer ik eens voor u uit te zoeken of gemanipuleerde campagnes echt zoveel beter verkopen, en hiermee verbonden, waarom de menselijke psyche hier op een bepaalde wijze op reageert.

De redenen voor de inhaalbeweging van internet zijn dan ook behoorlijk uitgebreid. Om te beginnen wordt de infrastructuur om actief te zijn op het web alsmaar beter en goedkoper. Nu degelijke pc’s en breedbandinternet voor iedereen beschikbaar zijn geworden is de drempel nogmaals verlaagd. Ook de opkomst van nieuwe generaties betaalbare smartphones spelen hier een rol in.

Volgens Microsoft zullen we tegen 2010 meer op internet vertoeven dan achter de televisie, en zullen mobiele telefoons en gameconsoles net zoveel gebruikt worden om te surfen als computers. Tegen 2011 zouden we gemiddeld 18 uur per week op internet vertoeven, tegen 7 uur per week in 2007.

Verder is de focus veranderd naar een informatief en passief web, naar een interactief en dynamisch web. Nieuwe diensten lokken nieuwe bezoekers, sites als Youtube en Facebook kluisteren mensen ook na de werkuren nog geruime tijd voor hun scherm. In de file even de email checken op de Blackberry is ook al niet meer zo uitzonderlijk meer.

Waar 10 jaar geleden televisie nog het populairste medium was, gevolgd door radio en print, is er vandaag een duidelijke verandering merkbaar. We lezen onze kranten online, bekijken video on demand in plaats van televisie, stellen radiostreams naar wens samen of creëren zelf een medium door te bloggen. Concreet wil dat zeggen dat ook adverteerders op zoek moeten naar nieuwe manieren om hun publiek te bereiken los van de traditionele media.

Adverteerders zullen alsmaar meer rekening moeten houden met interactieve consumenten die over alles een mening hebben en deze dan ook (al dan niet anoniem) ventileren. Deze consumer power noem ik blij klanten wel eens lachend “consument 2.0″, aangezien de consument geen passief toeschouwer en verbruiker meer is, maar almaar meer geëvolueerd is naar een belangrijke spil in het marketingproces.

Waar vroeger de nadruk lag op het targetten van bepaalde doelgroepen met miljoenen potentiële consumenten, moeten marketeers nu rekening houden met ontelbare groepen consumenten die elk een specifiek profiel hebben dat afwijkt van de gekende socio-demografische vakjes waarin ze vroeger werden ingedeeld.

Bovendien wint het web niet alleen aan interesse ook aan invloed. Nu al laat de jonge generatie internetgebruikers tussen 18 en 24 beïnvloeden om zich opinies te vormen of te kiezen voor bepaalde merken of producten.

De groei van internet tov de geijkte reclamedragers is dan ook een uitdaging voor de toekomst. Wie vast blijft zitten in het bekende concept van formats en media is eraan voor de moeite. Om de kritische online consument te verleiden verwacht hij content en advertising die op zijn persoonlijke maat gesneden is en relevant voor hem is.

De macht van diezelfde consumenten om uw campagnes te maken of te kraken wordt steeds groter, dus is het van belang om u te bevinden waar uw doelgroep zich online bevindt en met deze (in veel gevallen) specifieke nichegroepen in een interactieve dialoog te treden dankzij persoonlijk contact en originele, interactieve campagnes.

Jezelf als merk op de markt zetten, ook als medewerker binnen je onderneming, geeft je nochthans de gelegenheid om je netwerk enorm uit te breiden en jezelf en je merk op de kaart te zetten. Dan Schawbel, een guru op het gebied van Personal Branding, riep zelfs op om alle marketeers met een klein netwerk te ontslaan. Zoals vele Amerikanen misschien toch weer een té sterke oproep maar ik begrijp wel waarom Schwabel dit begin januari zei.

Iedere medewerker is een ambassadeur voor zijn of haar onderneming. Iemand die met veel passie, ambitie en overtuiging (en dus ook de merken en diensten van deze organisatie) vertegenwoordigt, zorgt voor een persoonlijke merkwaarde, die leidt tot een hogere omzet en een gunstigere positie op de markt.

Hoe groter het netwerk van je medewerkers, hoe groter de impact van deze ambassadeurs. Het worden als het ware voor de onderneming dé experten die voldoende vertrouwen krijgen om het merk te boosten. Met andere woorden vanuit je eigen personal brand, verhoog je tevens de merkwaarde van je onderneming waar je voor werkt.
Hoe groter je netwerk hoe sneller en makkelijker je op de hoogte bent van trends en ontwikkelingen. Je krijgt een groot ‘referralnetwerk’, zoals wij dat zo mooi zeggen, voor het aanprijzen van je merk etc…
Marketeers met een groot netwerk kunnen zorgen voor gratis marketing. En dat is in deze crisistijd nu net waar jij als werknemer een meerwaarde kan bieden wanneer in het marketingbudget duchtig gesneden wordt. Het geeft jou als werknemer een grote voorsprong.

Werkgevers zouden werknemers moeten stimuleren om netwerken uit te bouwen en je personal branding te ontwikkelen. Online netwerken zoals LinkedIn zijn prima platformen, maar daar mag het niet bij blijven. Om merkambassadeur te zijn moet je overal zichtbaar zijn, dus ook offline. Verjaardagsfeestjes, beurzen, forums, verenigingen, congressen,… Elk extern contact is een kans om je persoonlijk merk en dat van je organisatie onder de aandacht te brengen.

Als een ambassadeur en een expert komt de markt naar jou! Dus…. creeër jou personal brand en vlieg de markt op.