Het publiek was opvallen geboeid door mijn keynote. Want als doorsnee burgers staan u en ik er misschien niet bij stil, maar de Europese havens vertegenwoordigen een enorm aandeel in onze economische activiteiten en bieden werkgelegenheid aan duizenden mensen. De uitdagingen, opportuniteiten en innovaties in de havensector zijn verbazend interessant, ook voor de relatieve leken ter zake zoals mezelf.

Net omwille van deze factoren, is branding de afgelopen decennia voor havens een extra aspect geworden om zich te onderscheiden van de Europese concurrenten, en die ver daarbuiten. Vroeger werden havens gewoon gekozen op basis van de eindbestemming van goederen en de vraag welke haven geografisch het dichtst gelegen was. Vandaag zijn havens serviceproviders voor hun klanten, die rekening houden met de verbindingen met het hinterland, de veiligheid van werknemers, de essentie van ecologisch transport, lokale en Europese wetgevingen, scherpe performantie-indicatoren en dergelijke meer. Branding is dan ook een extra troef om een haven te profileren tov de stake-holders; een aspect van de bedrijfsvoering die alsmaar meer aan belang zal winnen.

1 – Apple

2 – Belgacom

3 -BMW

4- BP

5 – Citroën

6 – Kraft Foods

7 – Mobistar

8 – Packard Bell

9 – Pepsi

10 – TomTom

11 – Universiteit Antwerpen

12 – UPS

13 – Visa

14 – VTM

15 – Xerox

Zin in meer logo redesigns? Lees dan zeker ook het artikel De evolutie van politieke logo’s elders op deze site en ontdek de historiek van de brands van de Vlaamse politieke partijen.

Cocaine: Energy Drink

In september 2006 introduceerde Redux Beverages het energiedrankje ‘Cocaine’ op de Amerikaanse markt. Cocaine werd door de makers bewust genoemd naar de straatdrug cocaïne, en kreeg de slogan ‘The Legal Alternative‘ op zijn felrode blikje gedrukt. Het drankje heeft zijn naam alvast niet gestolen, want het bevat 3,5 keer meer cafeïne dan directe concurrent Red Bull.

Cocaine werd in 2007 uit de Amerikaanse winkelrekken gehaald, nadat de US Food and Drug Administration (FDA) besliste dat het promoten van het spul ronduit immoreel was, onder andere omdat het verkocht werd als een ‘alternatief voor straatdrugs‘. Wie echter alsnog het effect van een overdosis cafeïne wil ervaren, kan dit nog steeds via de Nederlandstalige webstek van Cocaine.  Hierop kan u, volledig legaal zelfs, een tray van 24 energy shots online bestellen. Best niet in te nemen voor het slapengaan.

Sandy Balls: Holiday Centre

Sandy Balls is een vakantiepark gelegen in het New Forest National Park, te Hampshire in Groot-Brittannië. Het staat bekend om zijn prachtige natuurlijke omgeving, en viel dankzij zijn duurzaam beleid zelfs meermaals in de prijzen. De ongewone naam Sandy Balls heeft een historische achtergrond. Tijdens de heerschappij van Henry de 7de, stond het domein van New Forest op de kaart aangeduid als ‘Sandyballas‘, omwille van zijn bolvormige reliëf en zandige ondergrond. Maar toch…Sandy Balls? Heeft er effectief een directievergadering plaatsgevonden waarin iemand plots het woord nam met het briljante idee: “Hé, ik weet een goede naam voor ons vakantiepark! Wat dacht u van Zanderige Ballen”? Is er nu echt niemand in lachen uitgebarsten, of heeft niemand op zijn minst de opmerking gemaakt dat dit mogelijk voor verkeerde interpretatie vatbaar is?

De TV-spot voor het luxe vakantieparadijs is helemaal de kers op de taart. We krijgen een aantal sfeerbeelden van het domein te zien, begeleid door een rustgevende mannelijke stem die met bijhorend Brits accent zinnen zoals “Sheer natural beauty” en “Sandy Balls… for simple pleasures” opzegt. Het spotje werd op YouTube geplaatst, waar het inmiddels al over 100,000 views heeft vergaard, en ongeveer evenveel spot-comments van de viewers.

Click here to view the embedded video.

Goede reclame? Misschien wel, want Sandy Balls is zeker een merknaam die blijft hangen. Of mensen hierdoor effectief interesse zullen hebben om hun volgende vakantie in de ‘ballen van zand‘ door te brengen, is maar zeer de vraag.

Nigaz: Gazprom & NNPC

In de zomer van 2009 besloot de Russische energie-gigant Gazprom zich te vestigen op de Nigeriaanse markt, en ging daarvoor een samenwerking aan met het staatsbedrijf Nigeria’s National Petroleum Company (NNPC). De naam die Gazprom aan deze pasgeboren joint-venture gaf, deed echter veel wenkbrauwen fronsen. Men besloot op de naam ‘Nigaz‘, een portmanteau van NIgeria en GAZprom. Een taalblunder van formaat, mij dunk het, want de naam leest en klinkt verontrustend veel als ‘niggas‘, een Amerikaans-Engels scheldwoord voor mensen met een zwarte huidskleur. De naam zorgde bij aankondiging dan ook voor veel discussie en ontelbare internet-parodieën.

Het is doorgaans een veelgebruikte en acceptabele praktijk om enkele letters van twee namen in één merknaam te stoppen, maar hier is de marketingdienst toch bijzonder tactloos en onbezonnen te werk gegaan. Blijkbaar was geen enkele Rus zich van het kwaad bewust, ook al is Gazprom één van de grootste energiebedrijven ter wereld. Een linguïstische check alvorens een merk te lanceren is in het vervolg toch aan te raden.

Bishop’s Finger: Kent’s Strong Ale

Wat zijn de eerste zaken die bij je opkomen als ik je vraag om de ingrediënten van een fris pintje bier op te sommen? Hop, gegist graan, water, mout, vingers? Wacht… wat? Faversham Brewery introduceerde in 1958 de strong ale ‘Bishop’s Finger‘, een naam die wel heel weinig aan de verbeelding over laat. Je zou haast denken dat de smaak afkomstig is van extracten van afgehakte clerusvingers, of toch op zijn minst op dit aroma gebaseerd is. Niet echt een appetijtelijke naam voor een fris biertje dus, ook al is het bier zelf misschien helemaal niet slecht.

Zeker wanneer we het hebben over voedsel en drank, kan een bedrijf best kiezen voor een merknaam die geen onsmakelijke associaties kan oproepen, kwestie van de proever niet op voorhand te degouteren. Daar komt dan nog eens bij dat het Engelse ‘giving someone the finger‘ zoveel betekent als je middenvinger naar iemand opsteken. Denk dus in het vervolg maar twee keer na voor dat je aan iemand een Bishop’s Finger aanbiedt.

Mitsubishi Pajero: Mid-size SUV

Technisch gezien hebben we het hier over een productnaam, maar dit leek me toch de moeite waard om te vermelden. Het ‘Pajero‘-model van Mitsubishi heeft het allemaal: het robuust ontwerp en krachtig vermogen dat je verwacht van een 4×4 jeep, zeeën van ruimte binnenin, een groot dashbord met massa’s technische snufjes, een geavanceerd remsysteem, en noem maar op. Het enige waar Mitsubishi blijkbaar iets minder moeite in stak, was het kiezen van de productnaam. Het model werd vernoemd naar een katachtige die voorkomt in de westelijke gebieden van Zuid-Amerika: de ‘Leopardus pajeros‘, bij ons beter bekend als een pampas kat of graskat.

Mitsubishi wou met de naam Pajero duidelijk de fierheid en kracht van de wagen onderstrepen. Toen het model echter op de Spaanstalige markt gelanceerd werd, bleek dat ‘pajero‘ eigenlijk straattaal is, en letterlijk vertaald ‘rukker‘ betekent. Mitsubishi maakte hiermee de klassieke fout om geen linguïstische check uit te voeren, met alle gevolgen van dien. Het bedrijf was echter wel tactvol genoeg om de volgende versie van het model in de Spaanstalige landen uit te brengen onder een alternatieve naam, de Mitsubishi Montero (bergkrijger).

Nochtans was het allemaal onschuldig bedoeld. Volgens Gerard Jan van Leeuwen van het ontwerpbureau Groninger Ontwerpers beeldt het logo van de stad aan de hand van de dubbele O een rimpeling in het water uit. Hij liet in de pers optekenen verbaasd te zijn over de internet- en persaandacht voor het ontwerp en maakt zich kwaad omdat “het nu lijkt alsof de merkidentiteit snel en ondoordacht ontwikkeld werd”.

Wat er ook van is, de inwoners van Oldambt zijn verdeeld over hun logo. Al zijn er wel meer en nog opvallender logo’s waarbij men blijkbaar geen rekening heeft gehouden met wat er van gemaakt kan worden in de fantasie van de toeschouwer. Een overzichtje:

Na de lancering berichtten ook de traditionele media over de lancering van de iPad. Ondanks het feit dat het zowat de gewoonte is dat er kampen pro en contra Apple converseren over de innovaties van het merk, was de discussie op blogs, fora en sociale netwerksites deze keer des te heviger.

Tegelijkertijd publiceerde het Deense onderzoeksbureau Strand Consult een onderzoek waaruit blijkt dat gebruikers van de geweldig populaire smartphone iPhone aan het Stockholmsyndroom leiden. Het stockholmsyndroom is een psychologische aandoening die men vaststelt bij gegijzelden, die na een intens en traumatisch contact met hun gijzelnemers uiteindelijk toch sympathie vertonen voor deze criminelen en hen in sommige gevallen zelfs verdedigen achteraf.

Het Deense onderzoek stelt dat bezitters van de hippe iPhone het product vurig verdedigen, ondanks de overduidelijke tekortkomingen ervan. Wanneer ze gewezen worden op ergerlijke problemen of technische minpunten, doen deze hardcore Apple fans deze argumenten af als onzin of met het tegenargument dat het onbelangrijk is. Ik heb het zelf eens getest via mijn Facebook profiel, door daar luidop te stellen dat ik niet wakker lig van de iPad. U kan het resultaat al raden.

En u heeft er vast ook al ervaring mee. Vrienden of collega’s van u hebben zonder twijfel al trots hun iPhone aan u gedemonstreerd, terwijl u zich in stilte afvroeg waar ze nu toch zo enthousiast over waren. Voor de iPad vandaag geldt mijn inziens hetzelfde. In 2002, toen ik zelf nog verkoper was in de IT-sector, lanceerden verschillende merken de fameuze Tablet PC met Windows XP erop. Het product, hoewel het destijds ook zeker niet slecht bedacht was, flopte gruwelijk. We zijn acht jaar verder, en de innovatie die de iPhone en iPod teweeg hebben gebracht hebben bewezen dat Apple tot stunts in staat is. Desalniettemin wordt er nu al gesproken over de minpunten, tekortkomingen en problemen met de iPad.

Opvallend is dat het online Apple-leger van overenthousiaste fans nu al met het water in de mond wachten op de lancering van de iPad in onze contreien. Ze kijken dwars door alle issues heen en blijven “hun” merk verdedigen, al dan niet tegen beter weten in. Persoonlijk vind ik dat je niet pro moet zijn om pro te zijn (dat geldt overigens ook voor de Windows- en Nokia-fans in deze), maar ik bewonder wel de geniale strategieën van Apple die er elke keer toe leiden dat ze een marketinghype kunnen omzetten in miljarden dollars aan marketshare.

Eén ding is zeker: geen enkel merk ter wereld kan zich een reeks problemen en kritische opmerkingen permitteren zoals Apple en er niet alleen mee wegkomen maar bovendien ook een immer groeiende schare loyale klanten als advocaten het pleidooi pro haar producten laten voeren. En u? Pro of contra?

Even schetsen waar het over gaat. Elk jaar wordt de bewuste Simon Altholt GFK Roper Nation Brands Index opgemaakt, berekend op hoe basis van objectieve factoren zoals de leefkwaliteit, het investeringsklimaat, toeristische troeven en bestuur. In deze lijst is België tussen 2005 en 2008 gezakt van de zestiende naar de twintigste plaats.

Verder is er ook nog de driemaandelijkse index, opgesteld door het Amerikaanse Eastwestcommunications, gebaseerd op postieve en negatieve berichtgeving in de internationale media. Hier scoort België een bedroevende 152e plaats. U kan onze ranking en de verontrustende score van de andere landen zelf raadplegen op de Nation Branding Index website.

Volgens verschillende marketingspecialisten is dit niet verwonderlijk. België cultiveert een breed gamma aan vaak verwarrende en conflicterende overheidsmerken en -logo’s, komt geregeld in het nieuws met politieke onstabiliteit, en bestaat uit twee of zelfs drie ministaten met een eigen individualiteit en merkcommunicatie.

Allerhande initiatieven moeten nochtans het Belgische schip doen keren. De laatste regering Verhofstadt lanceerde onder het moto “Only in Belgium” nog een campagne die buitenlandse investeerders moest overtuigen van de meerwaarde van dat lapje grond rondom de Europese hoofdstad.

Click here to view the embedded video.

Volgens mij is er meer nodig dan wat holle praat en heulen met Belgische helden uit het verleden. Het is vooral belangrijk de hedendaagse troeven van onze regio’s en toeristische pareltjes uit te spelen. Mocht België als merk (en als federale staat) tout court nog een nut hebben, dan wordt het meer dan tijd dat de situatie drastisch aangepakt wordt, beginnende met de oprichting van een hiervoor voorziene onafhankelijke werkgroep die orde moet scheppen in de wildgroei van conflicterende government brands die ons land rijk is.

De Vlaamse Liberalen is niet de enige partij die de afgelopen jaren of decennia van naam en identiteit veranderde. Eigenlijk hebben alle Vlaamse partijen sinds het midden van de jaren negentig een nieuw merk gelanceerd, om aangepast te zijn aan de evolutie in de ideologie, het kiezerspubliek opnieuw voor zich te winnen of zelfs om een negatief imago uit het verleden uit te wissen. We overlopen even de -soms drastische- veranderingen.

Aan het einde van de tweede wereldoorlog wordt de CVP (Christelijke Volks Partij) opegericht. Sinds 1945 nam de CVP onder leiding van een reeks bekende politieke figuren deel aan allerhande regeringen en tekenden ze het politieke landschap van België decennialang. Na tegenvallende verkiezingsresultaten en mandatarissen die in opspraak kwamen eind jaren ’90 wordt de partij omgedoopt in CD&V (Christen-Democratisch en Vlaams)

In 1992 verandert de toenmalige PVV onder leiding van voorzitter Guy Verhofstadt van naam en concept naar VLD (Vlaamse Liberalen en Democraten), met als baseline “Partij van de burger”. Op die manier wil men de verruiming en het liberale en Vlaamse karakter in de verf zetten. Na tegenvallende resultaten en een matig succesvolle kartelformule met Vivant, fusioneren de voormalige kartelpartners in 2007 tot Open VLD.

De SP (Socialistische Partij) ontstond begin jaren tachtig uit de unitaire BSP en neemt in de jaren daarop deel aan een reeks regeringen samen met de toenmalige CVP. Medio jaren ’90 komt de SP in opspraak in allerhande onfrisse corruptiedossiers, waarop de top van de partij overgaat tot een naamsverandering in de hoop zo ook het imago op te poetsen. Zo verandert SP in 2001 naar SP.A (Socialistische Partij Anders), waarbij het puntje in de naam het onderscheid moet maken tussen de naam van de Waalse stad Spa en het gelijknamige wereldmerk van mineraalwaters.

In de jaren zeventig wordt het Vlaams Blok opgericht, een rechts-conservatieve en Vlaams-nationalistische partij onder voorzitterschap van Karel Dillen. De programmapunten van het Vlaams Blok blijken al gauw meer dan een miljoen Vlamingen aan te spreken, maar eveneens de links goegemeente te schokken. Na een proces wegens racismeklachten in 2004 verandert de partij haar naam naar Vlaams Belang.

In 1979 wordt de ecologische partij Agalev (Anders Gaan Leven) opgericht met een overduidelijk groen links programma. Agalev boekt enkele bescheiden successen en slaagt er in 1999 zelfs in om deel te nemen aan een federale regering. Na interne strubbelingen en het verlies van al haar zetels verandert de partij in 2003 van concept en van naam en wordt de beweging gekend als Groen!, inclusief uitroepteken.

Halverwege de jaren ’50 wordt vanuit de Vlaamse beweging de VU (Volksunie) opgericht. Na een woelig intern parcours en enkele regeringsdeelnames struikelde de Volksunie in 2001 over de goedkeuring van het Lambermontakkoord ivm een staatshervorming, waarop de partij uiteen valt in Spirit (zie verder) en N-VA (Nieuw-Vlaamse Alliantie).

Spirit (Sociaal Progressief Internationaal Regionalistisch Integraal-democratisch en Toekomstgericht) ontstond net als de N-VA in 2001 uit de voormalige Volksunie. In 2008 werd de partij omgevormd tot Vlaams Progressieven, maar ondertussen werd na nieuwe onenigheid de partijnaam op 1 januari 2009 alweer veranderd naar Sociaal-Liberale Partij.

Urban signalisation 2.0
Deze blijf ik prachtig vinden. Niet alleen omwille van de humor die uitgaat van het bijschrift bij deze signalisatie, maar ook omdat ik constateer dat de consumer power die het internet al enkele jaren heeft ingenomen ook zijn weg vindt naar het dagelijkse leven. Naast deze afbakening is immers nog anderhalve meter voetpad over, waardoor iemand “Loop gewoon hier” geschreven heeft onder een onnodig verkeersbord alsof hij/zij commentaar leverde op een blogpost of Facebook-profiel.

Digital advertising
Dit vraag ik mij dus al jaren af: waarom digitaliseren we die lompe analoge billboards eens niet om zo een weerwoord te bieden aan al die gepersonaliseerde online reclame en doelgroepmarketing in andere media? In Londen kan het, bewijst deze foto genomen vanop de oprit van mijn hotel in het hartje van de Britse hoofdstad. Deze billboard bestaat uit duizenden leds en zo verandert de (dynamische) reclameboodschap om de x aantal seconden. Pikant detail: dit soort borden worden zelfs aan de beroemde dubbeldekkers gehangen in plaats van de traditionele affiches en stickers.

Geniale branding bij Colruyt
Ok, als marketeer sta je open voor alle types brands, van A-merken over huismerken tot witter dan witte merken. En het spreekt voor zich dat de mindere goden onder de merken proberen om de succesformules van de topmerken een stukje te kopiëren om een graantje mee te pikken van de miljoenen marketingbudget die marktleiders in hun promotie pompen. Maar deze verse magere kaasjes in de koelafdeling van de Colruyt tonen aan dat je die kopieerdrang ook kan doortrekken tot in het belachelijke. Aan de rechterkant herkent u “Danio” van Danone, wereldberoemd dankzij de vele reclamespotjes. Aan de linkerkant ziet u “Galeo” van Galaxi. Klinkt dwaas, ziet er dwaas uit en is… wel ja… gewoon erover.

Solden, anders bekeken
Wel origineel vind ik dit. In plaats van naakte of ledenmaatloze paspoppen (al dan niet met zakken erover) toont de visual marketeer bij onze buur Company dat het ook anders kan. Zo simpel, en toch zo aandachtstrekkend en leuk om naar te kijken. Elke vrouw wil toch zoveel zakken vol koopjes, nee?

Nochtans is hij niet de eerste die zich verslikt in een productlancering. Vele internationale merken gaan Omega Pharma voor in het rijtje van geflopte concepten en lanceringscampagnes. Naar aanleiding van een geweldig artikel hieromtrent in De Standaard vandaag overloop ik met u graag mijn persoonlijke hitlijst van de 10 meest gefaalde ideeën en ridicule line extensions.

Crystal Pepsi, New Coke en Pepsi A.M.

Cola is niet alleen geweldig lekker, het is eveneens een van ‘s werelds meest verspreide producten. Het marktaandeel voor Coca Cola en Pepsi is gewoonweg gigantisch, aangezien ze door hun globale bekendheid en productgamma overal wel ergens in de koelkast staan. En toch wordt er gesleuteld aan het concept, hetgeen geregeld verkeerd uitdraait. In de jaren ’80 probeerde Pepsi het met Crystal Pepsi (zonder kleurstof) en Pepsi A.M. (ter vervanging van de kop koffie ’s morgens) en faalde jammerlijk. Ook de legendarische New Coke van concurrent Coca Cola werd onmiddellijk uitgejoeld door het publiek en weer vervangen door de oude formule.

Wijze les: De consument is trouwer aan uw succesconcept dan u denkt.

Renault Avantime

Wereldwijd zijn vooral de flops van wagens als de DeLorean en de legendarische Ford Edsel bekend, maar ook het Franse Renault heeft mogen kennismaken met een geweldige tegenvaller. De Avantime werd gelanceerd in 2000 en meteen viel op hoe spuuglelijk hij was en bovendien concurrentie ondervond van grote broer Renault Espace, wel een succes overigens. Na 3 jaar en amper 8450 geproduceerde exemplaren verdween de Avantime in stilte van de markt.

Wijze les: Ken uw eigen gamma en toom designers soms een beetje in.

Cosmopolitan yoghurt

Het wereldberoemde vrouwenblad staat maandelijks vol met tips voor de dames: gezond eten, liefde, seks, reizen, mode, stijltips, enzovoort. Waarom de marktwaarde van het boekje niet doortrekken naar andere sectoren? Omdat het blijkbaar niet aanslaat bij het doelpubliek. Cosmopolitan lanceerde een (allicht gezonde) yoghurt onder de eigen merknaam en moest na 18 lange maanden besluiten de potjes uit de handel te nemen wegens de slechte verkoopscijfers.

Wijze les: Line extension kan ook gewoon té ver gaan.

Earring Magic Ken

Barbie kent iedereen. Producent Mattel zorgt al decennialang voor sneller kloppende hartjes bij kleine meisjes met hun reeks poppen en de bijhorende accessoires en kledij. Ook voormalig vriendje Ken stond altijd garant voor straffe verkoopscijfers, behalve dan deze beruchte Earring Magic Ken. Door zijn oorbel, leren vestje en strakke doorkijkshirt werd hij al snel als Gay Ken bestempeld, waardoor conservatieve ouders door het lint gingen. Mattel stopte de productie en probeerde zoveel mogelijk Ken-poppen uit de rekken te halen.

Wijze les: Probeer bij het ontwikkelen na te denken over wat criticasters in ieder geval zullen uitspelen om u onderuit te halen.

Smith & Wesson mountainbikes

De Amerikaanse producent maakt niet alleen wereldvermaarde wapens en handrevolvers, maar ook straffe fietsen voor militaire- en politiediensten. In 2002 lanceerde het merk diezelfde mountainbikes op de consumentenmarkt zonder succes. Consumenten lustten het concept niet en dus worden ze vandaag enkel nog verkocht aan de originele doelgroep.

Wijze les: Niet elke doelgroep lust elk product; schoenmaker blijf bij je leest.

Bonanza magazine

Nadat Rob Van Oudenhoven in zijn programma De XII Werken slaagde in een uitdaging om een magazine te maken dat meer zou verkopen dan Humo; kwam productiehuis Woestijnvis op het idee om Bonanza te lanceren als een vast wekelijks magazine. Jammer genoeg kwam deze onverwachte concurrentie verkeerd over bij Mediaxis (uitegever van o.a. Humo), een trouwe Woestijnvis-partner. Na acht maanden verdween Bonanza van de markt om deze relatie te redden.

Wijze les: Lanceer uw product zonder uw partners/concurrenten voor het hoofd te stoten.

McDonald’s Arch Deluxe

Iemand moet in 1996 achter het plan gestaan hebben om in de restaurants van McDonald’s de Arch Deluxe burger te lanceren. Niet zomaar een burger; maar een klasseburger die het imago van het restaurant chiquer moest maken en een gesofistikeerd publiek moest aantrekken. Jammer maar helaas. Mensen gaan naar een fastfood restaurant om snel, vettig en lekker te eten, maar fine dining is een concept dat niet aansloeg bij de doorsnee McDonalds consument. Exit Arch Deluxe…

Wijze les: Ken uw consument en zijn wensen en grenzen.

Apple Newton en Apple Lisa

Vandaag staat de elektronicareus Apple gekend als de innovator op het vlak van computers en mobiele technologie. Door de beroemde i-toestellen zoals de iMac, iPod en iPhone heeft Apple een plaats in de geschiedenis en ons collectieve geheugen opgeëist. In het niet zo verre verleden verliep het niet altijd even vlot voor Steve Jobs en co. In 1993 lanceerde het merk de Apple Newton handheld maar deze schoot technisch nogal te kort, werd publieke belachelijk gemaakt en koste meer dan $700. Ook de Apple Lisa, nochtans de eerste computer met een muis en een grafisch besturingssysteem flopte. Er stond amper software op het logge apparaat en koste maar liefst $10 000.

Wijze les: Zorg dat uw peperdure producten ook waar bieden voor hun geld.

Kellogg’s Breakfast Mates

Op zich vind ik dit als trouwe Kellogg’s klant nog niet zo idioot. Het is te zeggen: het initiële idee heeft iets briljant. Aangezien mensen vaak niet meer ontbijten of dit maar snel tussendoor doen, kan je als fabrikant natuurlijk inspelen op dat feit door ready-to-go ontbijtpakketjes te verkopen met ontbijtgranen, melk én lepel. Spijtig dat het concept niet genoeg doordacht was: mensen worden niet bepaald aangetrokken door het idee van warme melk en plastic lepels. Bovendien was de verpakking niet kindvriendelijk; dus tot zover die doelgroep…

Wijze les: Denk verder na dan uw neus lang is.

Betamax en HD-DVD

Sony was in de jaren ’70 nog de pechvogel in de concurrentiestrijd, vandaag kraait het Japanse merk victorie dankzij de overwinning van het Bluray formaat. Hebben ze dan toch de les begrepen? Toen ze in 1975 de Betamax videorecorder lanceerden verkozen ze het concept niet onder licentie te laten verspreiden door andere fabrikanten. Die waren dan maar begonnen met het verdelen van VHS videosystemen, met het gekende succes tot gevolg. Bluray haalde het echter decennia later gemakkelijk van concurrerend formaat HD-DVD in de strijd om de titel “opvolger van de dvd”.

Wijze les: Hou rekening met de strategieën van uw concurrenten en partners.

Tijd voor een understatement van jewelste. Als u van plan bent om van uw kleine onderneming een wereldmerk te maken, is er een klein detail dat u niet over het hoofd mag zien. U kan uw merknaam maar best laten registreren. Zo’n registratie is misschien een behoorlijke investering, maar het is wel belangrijk om een wettelijke bescherming te hebben. Even schetsen: u investeert als ondernemer in uw merk, u zorgt ervoor dat u naambekendheid krijgt, u geeft uw hardverdiende euro’s uit aan marketing en reclame, u boekt uw eerste successen en plots… begint er iemand enkele gemeentes verder met een zaak die een gelijkaardig product aanbiedt onder (bijna) dezelfde naam. Als u op dat moment niet de eigenaar bent van de merknaam waaronder u opereert, dan hebt u pech gehad.

Het overkwam ons niet zo lang geleden. Via-via kwam ons ter ore dat een -overigens zeer vriendelijke- dame opereerde in dezelfde sector als die van onze personal solutions. Het betrof hier een eenmanszaak onder de welluidende naam “Image Twister”. Klinkt dit u bekend in de oren? Dat zou best kunnen! Allemaal goed en wel zou u denken, beetje gezonde concurrentie kan nooit geen kwaad, maar aangezien men in de volksmond wel eens naar ons verwijst als Twizted (al dan niet met een s geschreven), begon het naar mijn mening wel héél erg op onze naam te lijken. Ik heb de dame in kwestie per email geïnformeerd van de inbreuk op ons geregistreerde merk, waarop zij de naam van haar merk veranderde in “Image Transform”. Aangezien we het allemaal als volwassenen onder elkaar hebben kunnen regelen, kwamen er geen juridische procedures bij kijken, maar een recent Duits voorval toont aan dat het ook anders en minder vredig kan.

Zonet besliste een rechter in Duitsland dat de bekende internetgigant Google de naam Gmail niet mag gebruiken in Duitsland. De beslissing beëindigt een juridisch getouwtrek (zeg maar slagveld) dat drie jaar aansleepte. De 33-jarige Daniel Giersch heeft in 2000 de naam voor zijn bedrijf G-mail laten vastleggen. Google introduceerde zijn wereldberoemde webmaildienst pas vijf jaar later in Duitsland. Giersch kon hier natuurlijk niet om lachen (en rook waarschijnlijk ook de euro’s verbonden aan verwarde bezoekers van zijn website) en sleepte Google voor de rechter. Aangezien Giersch al langer gebruik maakt van het merk, en Google blijkbaar niet voldoende onderzoek heeft verricht naar een wereldwijde merkenregistratie voor haar emaildienst, wees de rechter het verzoek van Google af en wees de naam definitief aan Giersch toe. Pech voor Google.

Conclusie? Registreer uw merk. Voor ongeveer 1500€ bent u al voor 10 jaar eigenaar van uw merknaam in de Benelux, voor een prikje houdt het betere octrooibureau in uw buurt bovendien in de gaten of niemand een inbreuk pleegt op uw licentie. Verder nog een gouden tip: het is zoals bij de regitratie va uw domeinnaam. Voor u een merknaam kiest kan u misschien best eens wat rondsurfen via zoekmachines en kijken of er in de sector waarin u wil gaan opereren nog geen merk of domeinnaam bestaat die de naam van uw keuze al ingenomen heeft.