Televisiezender VT4 krijgt nu echter een boete van 20.000 euro opgelegd van de Vlaamse Regulator voor de Media (VRM) omdat zij inbreuken vaststelden tijdens de uitzendingen van het laatste seizoen van het programma The Block. Voor wie het concept niet kent: 4 koppels verbouwen elk een appartement en de winnaar is diegene die erin slaagt op het einde van de rit de grootste meerprijs te krijgen voor het stulpje. Tijdens het programma, gepresenteerd door Hans Otten en Hanne Troonbeeckx zijn op verschillende momenten reclameboodschappen en logo’s van merken te zien die verband houden met de aan de gang zijnde activiteiten. Zo wordt bepaald klusmateriaal gesponsord, alsook de wagens van de kandidaten en de winkels waar zij decoratiespulletjes aankopen voor hun appartementen.

De VRM redeneert nu dat deze auditieve en visuele boodschappen intentioneel geplaatst zijn en overduidelijk in beeld gebracht werden. En dat mag dus niet. Volgens het mediadecreet (pdf) mogen programma’s geen reclame bevatten tenzij die niet te vermijden is. “Het benoemen of tonen van de producten was niet noodzakelijk voor het programma”, aldus de VRM die eerder ook al inbreuken vaststelde in eerdere seizoenen van The Block.

Als marketeer vind ik het persoonlijk jammer dat de regelgeving op dit vlak zo streng is. We spreken over een entertainmentprogramma, op een commerciële zender, voor volwassenen die elk moment kunnen wegzappen als sommige sponsoring gedurende het programma hen stoort. Ik ben dan ook voorstander van een snelle versoepeling door het Vlaamse Parlement en de bevoegde minister Marino Keulen. Zo kunnen meteen ook de grijze zone’s en vage omschrijvingen in het decreet weggewerkt worden en is voor iedereen duidelijk wat kan en wat niet.

De laatste nieuwe rage in marketingland: marketing scams. Geen louche campagnes of bedrieglijke aanbiedingen van de lokale supermarkt, maar wel georganiseerde bendes en duistere firma’s die proberen op slinkse wijze een stukje van de marketingkoek op te eisen en hun klanten (slachtoffers) enkele duizenden euro’s lichter te maken.

De bekendste van deze scams is zeker de “firma” die zich Domain Registry of America noemt. Als u eigenaar bent van een domeinnaam, dan bent u allicht wel eens geconfronteerd met deze praktijk: u krijgt een officieel lijkende brief in de post, verzonden vanuit het buitenland, met de melding dat u hoogdringend de licentie van uw domeinnaam moet hernieuwen. Uiteraard legt men u met alle plezier haarfijn uit hoe u hiervoor een veel te hoog bedrag kan storten op een rekening in het buitenland.

Of de sinistere figuren in kwestie ook daadwerkelijk uw licentie hernieuwen of niet doet niets terzake. Punt is dat het illegaal is, en op zijn minst onder de noemer van de bedenkelijke wervingspraktijken valt. Doorgaans moet u helemaal niets vernieuwen wanneer u door hen wordt aangeschreven, en wel om twee redenen. Ten eerste zorgt elke zichzelf respecterende registrar ervoor dat u door hen persoonlijk gecontacteerd wordt om uw domeinnaam te vernieuwen, vaak voorziet men zelfs in de mogelijkheid stilzwijgend te verlengen tot u de licentie opzegt. Ten tweede valt het op dat de louche zakenlui/maffiosi achter DRoA wel héél snel zijn met hun briefwisseling. Ze proberen u te doen geloven dat u dringend actie moet ondernemen, terwijl er in werkelijkheid nog maanden tijd is om uw betaling bij uw agent te regelen. Oplichterij dus.

De DRoA opereert vanuit Noord-Amerika, zichzelf telkens verschuilend achter allerhande PO Box adressen. Verschillende van mijn klanten hebben mij al in paniek gebeld en gemaild om te vragen welk gevolg ze moeten geven aan deze correspondentie. Voor alle duidelijkheid: geen enkel gevolg dus. De brief werd verzonden door een stel veroordeelde oplichters, via Google kan u meerdere vonnissen en getuigenissen tegen de DRoA terugvinden. Uw agent contacteert u voor de vernieuwing (wanneer dit écht nodig is, en aan de normale prijs).

Een meer recente scam waarmee ikzelf geconfronteerd werd is die van de TM-Collection. Als u een merknaam registreert bij een officiële instantie zoals het BOIPT Benelux Merkenbureau belanden uw gegevens net zoals bij de registratie van een domeinnaam in een publieke databank.

Twee dagen geleden kreeg ik dus een brief betreffende ons pas geregistreerde merk StyleKitchen, met de uitdrukkelijke vraag dringen €1380 te storten op een rekening in Hongarije. Bij nader onderzoek lijkt het te gaan om een merkencatalogus waarin we worden opgenomen na betaling, maar op het eerste zicht lijkt het op een factuur van een officiële instantie, zelfs de klassen van goederen en diensten waarin StyleKitchen geregistreerd staan zijn vermeld op de brief.

Laat u niet vangen door oplichters zoals de Domain Registry of America en de TM-Collection. Het zijn verwoede pogingen om ondernemers die bewust bezig zijn met marketing en merkpositionering geld afhandig te maken op een wijze die werkelijk getuigt van weinig stijl en businessethiek.

Als u dergelijke correspondentie ontvangt, vaak vanuit het buitenland en zonder vermelding van een contactadres of telefoonnummer, en u hebt ook maar de minste twijfel over de herkomst, de intentie of het nut van het schrijven in kwestie, informeer u dan bij uw vaste “leverancier” van deze diensten of sla er eens een zoekmachine op na. Dergelijke praktijken stoppen enkel wanneer er werkelijk niemand nog aandacht aan besteedt.

Tijd voor een understatement van jewelste. Als u van plan bent om van uw kleine onderneming een wereldmerk te maken, is er een klein detail dat u niet over het hoofd mag zien. U kan uw merknaam maar best laten registreren. Zo’n registratie is misschien een behoorlijke investering, maar het is wel belangrijk om een wettelijke bescherming te hebben. Even schetsen: u investeert als ondernemer in uw merk, u zorgt ervoor dat u naambekendheid krijgt, u geeft uw hardverdiende euro’s uit aan marketing en reclame, u boekt uw eerste successen en plots… begint er iemand enkele gemeentes verder met een zaak die een gelijkaardig product aanbiedt onder (bijna) dezelfde naam. Als u op dat moment niet de eigenaar bent van de merknaam waaronder u opereert, dan hebt u pech gehad.

Het overkwam ons niet zo lang geleden. Via-via kwam ons ter ore dat een -overigens zeer vriendelijke- dame opereerde in dezelfde sector als die van onze personal solutions. Het betrof hier een eenmanszaak onder de welluidende naam “Image Twister”. Klinkt dit u bekend in de oren? Dat zou best kunnen! Allemaal goed en wel zou u denken, beetje gezonde concurrentie kan nooit geen kwaad, maar aangezien men in de volksmond wel eens naar ons verwijst als Twizted (al dan niet met een s geschreven), begon het naar mijn mening wel héél erg op onze naam te lijken. Ik heb de dame in kwestie per email geïnformeerd van de inbreuk op ons geregistreerde merk, waarop zij de naam van haar merk veranderde in “Image Transform”. Aangezien we het allemaal als volwassenen onder elkaar hebben kunnen regelen, kwamen er geen juridische procedures bij kijken, maar een recent Duits voorval toont aan dat het ook anders en minder vredig kan.

Zonet besliste een rechter in Duitsland dat de bekende internetgigant Google de naam Gmail niet mag gebruiken in Duitsland. De beslissing beëindigt een juridisch getouwtrek (zeg maar slagveld) dat drie jaar aansleepte. De 33-jarige Daniel Giersch heeft in 2000 de naam voor zijn bedrijf G-mail laten vastleggen. Google introduceerde zijn wereldberoemde webmaildienst pas vijf jaar later in Duitsland. Giersch kon hier natuurlijk niet om lachen (en rook waarschijnlijk ook de euro’s verbonden aan verwarde bezoekers van zijn website) en sleepte Google voor de rechter. Aangezien Giersch al langer gebruik maakt van het merk, en Google blijkbaar niet voldoende onderzoek heeft verricht naar een wereldwijde merkenregistratie voor haar emaildienst, wees de rechter het verzoek van Google af en wees de naam definitief aan Giersch toe. Pech voor Google.

Conclusie? Registreer uw merk. Voor ongeveer 1500€ bent u al voor 10 jaar eigenaar van uw merknaam in de Benelux, voor een prikje houdt het betere octrooibureau in uw buurt bovendien in de gaten of niemand een inbreuk pleegt op uw licentie. Verder nog een gouden tip: het is zoals bij de regitratie va uw domeinnaam. Voor u een merknaam kiest kan u misschien best eens wat rondsurfen via zoekmachines en kijken of er in de sector waarin u wil gaan opereren nog geen merk of domeinnaam bestaat die de naam van uw keuze al ingenomen heeft.

Dagelijks zijn wij hier in de weer met de ontwikkeling van websites en het beheer van isp-diensten en deze vraag komt steeds terug: welke domeinnaam kunnen we best aankopen? Je kan moeilijk 100 verschillende domeinnamen aan een website koppelen en deze allemaal promoten, dus het is zeer belangrijk om een goede naam en een goede extensie te kiezen.

Voor de minder doorwinterde internetmarketeers: een url van een domeinnaam bestaat uit enkele delen. Eerst heb je het protocol, doorgaans http://, hetgeen niet te kiezen valt. Daarna krijg je het bekende www, hetgeen ook vervangen kan zijn door de alias van een zogenaamd subdomain (bijvoorbeeld ons my.twizted.be client extranet). Daarop volgt de alias, de feitelijke naam van uw website. Tenslotte hebben we de extensie, waarbij een onderscheid gemaakt wordt tussen de generische toplevel extensies als .com, .net, .org, .biz, enz… en de regionale extensies die aan landen gekoppeld zijn zoals .be, .nl, .co.uk, .de, .fr, .lu, .es, enz…

Even stap voor stap de keuze voor een domeinnaam ontleden. We willen uiteraard trafiek naar onze website aantrekken, liefst potentiële consumenten. Er bestaan talloze online en offline marketingtechnieken om dit te bekomen, maar één punt hebben ze allemaal gemeen: een degelijke domeinnaam. Reclame voeren voor de website www.desitemetdeallerbesteproductenterwereld.com loopt niet zo vlot, het adverteert ongemakkelijk, mensen onthouden een lange naam minder goed en we smeken gewoon om tikfouten met een naam als deze. Een alias als “twizted” doet het ondanks de Z ipv de S al een pak beter op dit vlak, omdat deze kort, krachtig en gemakkelijk te onthouden is.

Dit zijn mijns inziens de gouden regels bij het kiezen van een alias voor uw domeinnaam:

• hou het kort en simpel, of voorzie een kortere variant
• opteer voor een domeinnaam die tevens de naam van uw bedrijf, merk, product of website is
• vermijd spellingsproblemen en exotische schrijfwijzen, in een radiospot moet een domeinnaam ook werken
• beperk het gebruik van streepjes en underscores

Zo, nu hebben we al de “www.alias”, nu moeten we enkel nog één of meer geschikte extensie(s) kiezen. Ook hier kunnen we best even over nadenken. Eind jaren negentig, toen ik mijn carrière in de internetwereld begon, werd er bijna automatisch voor een .com extensie geopteerd. Het waren de gouden jaren van het ontluikende web en de it-zeepbel was nog niet uiteen gespat, waardoor het mythische aspect van de com-rage ook zijn duit in de zak deed. Bovendien waren .be-domeinen nog niet zo vlot en goedkoop te verkrijgen als vandaag. Uit die tijd dateert dan ook de redenering dat .com per definitie dé extensie is waarvoor u moet kiezen.

Anno 2007 dan. Dat .com-extensies niet langer de voornaamste op het net zijn is al langer duidelijk. Een recent Brits onderzoek toont bovendien aan dat consumenten alsmaar meer naar regionale domeinen surfen bij het aankopen en informeren via het net. Onze Engelse vrienden zullen zes keer sneller aankopen op een site met de .co.uk extensie dan op eentje met de traditionele .com achteraan. Liefst 62% van de ondervraagden heeft meer vertrouwen in een .co.uk domeinnaam omdat dit suggereert dat het over een lokale onderneming gaat. Amper 5% surft eerst naar een .com domein.

Eigenlijk is dat logisch, u koopt toch ook liever bij een lokaal Vlaams bedrijf op een website met .be extensie dan ergens op een site met een exotische extensie? Pure imagebuilding dus, ook op het web moet alles er vanaf de eerste seconde betrouwbaar uitzien. Doorgaans raden we aan internationale accounts dan ook aan meerdere regionale domeinnamen aan te kopen.

Enkele tips:

• kies uw extensie(s) relevant aan uw markt en doelpubliek en registreer naast de obligate .com ook de lokale varianten voor de landen waar u actief bent
• vermijd hoe dan ook alles wat goedkoop oogt: gratis .tk-domeinnamen staan gewoon in elke situatie belachelijk, alsook subdomains van ISP’s genre users.skynet.be/uwalias

Hou rekening met deze factoren bij het kiezen van een domeinnaam. Tot slot nog enkele gratis tips er bovenop.

• kies uw domeinnaam samen met uw merknaam of productnaam, dan staat u later niet voor onaangename verassingen
• gebruik na de aankoop van uw domeinnaam uiteraard ook dezelfde alias(sen) voor uw email, ook hier staan isp-accounts (of nog erger: gratis webmailaccounts) genre firma@skynet.be of product@hotmail.com nogal onprofessioneel

Het succes van kinderzenders als Nickelodeon en Ketnet, of productiehuizen als Studio100 toont enkel aan hoe de commerce reeds jaren bewust het jongste doelpubliek in het vizier heeft. Producten rond figuren en concepten die kinderen op televisie zien, gaan als zoete koek over de toonbank. Het kan ook niet anders, product placement en dergelijke meer zijn de strategie bij uitstek voor marketeers om de kids te bereiken, want pure reclame is infeite verboden tijdens en rond de uren dat kinderprogramma’s op tv lopen.

Men probeert hiermee wettelijk de beïnvloedbaarheid en soms zelfs naïviteit van kinderen te beschermen tegen de soms platvloerse commercie. Reclame voor kinderen heeft ook iets dubbels, iets pervers ook bijna, want men moet kinderen én ouders zien warm te maken voor producten. Want het blijven natuurlijk papa en mama (of de Sint, zo u wil) die diep in de buidel mogen tasten voor donsdekens van K3, racebanen van Hotweels, ontbijtgranen van Kellogs, fashion sets van Barbie, tot de tanden bewapende Action Men, brooddozen van Kabouter Plop, politiekantoren van Lego, schrijfsets van Diddle en tickets voor de kerstshow van Samson en Gert.

De Europese ministers van media zijn het intussen eens geraakt over een aanpassing van de bestaande wetgeving betreffende de regulering van reclame voor kinderen op televisie. Momenteel geldt in Vlaanderen bijvoorbeeld de “vijf-minuten-regel”, die stelt dat in de vijf minuten voor en na kinderprogramma’s geen reclame vertoond mag worden. Kinderzender Nickelodeon omzeilt deze wetgeving handig door uit te zenden vanuit Nederland, waar de regelgeving soepeler is. Met de nieuwe wetgeving zou reclame wel mogelijk worden, op voorwaarde dat kinderprogramma’s maximaal één keer per half uur onderbroken worden voor reclame. Product placement wordt dan weer bijna onmogelijk gemaakt, zelfs kledij van presentatoren mag in principe geen opvallende merknamen vertonen.

De reclameregels, die in de loop van het voorjaar van 2007 worden ingevoerd, zijn infeite een noodzakelijk kwaad. De invloed van kinderen op het koopgedrag van de ouders wordt alsmaar groter, en reclamejongens hebben dit ook begrepen. Daar komt nog eens de trend bij dat kinderen alsmaar vaker zonder toezicht gebruik maken van media als televisie en internet, waardoor ze infeite kijken naar wat ze willen en zich zonder ouderlijke begeleiding een beeld vormen van wat ze zelf interessant vinden.

Als reclamemaker ben ik voorstander van de versoepelde wetgeving, maar ik kan het niet helpen om toch ook de etische kant van de zaak in acht te nemen. Hoe ver mag reclame gaan en is beïnvloeding van kinderen voor commerciële doeleinden wel moreel verantwoord? In hoeverre moeten volwassen de jonge generatie beschermen voor een overdaad aan marketing? Ik blijf voorlopig voorstander van een voorzichtig beleid inzake deze materie, laat kinderen waar mogelijk nog wat in hun onschuld, voor we ons als ouders blauw betalen aan de zoveelste rage die onze vierjarige kleuter ons opdringt.