De belabberde mediakwaliteiten van onze Vlaamse sporthelden

Laten we dit artikel beschouwen als een warme oproep aan de Vlaamsche sporthelden en -heldinnen. Want wat is het toch pover gesteld met hun mediatieke kwaliteiten. Zonet nog Yanina Wickmayer, onverwachte halve finaliste op de US Open, bezig gezien tijdens de Laatste Show op televisie. Qua triestig mediatalent kan dat tellen: zelden iemand met zo weinig presence en een dergelijke monotone dreunstem op het scherm gezien.

Getuige hiervan is het interview in de eerste helft van dit nieuwsfragment van Associated Press op YouTube:

Dit hoort voor mij onder de categorie van rampzalige mediacommunicatie. Zonder ziel, zonder charme, zonder vlotte babbel, zonder alles waar journalisten en publiek zo van houden. Begrijpt u mij nu vooral niet verkeerd, ik heb geen enkel probleem met de tennistalenten van juffrouw Wickmayer an sich. Zelf interesseert sport mij niets. Ja ik ben een man, en neen ik kijk niet naar het voetbal en volg geen enkele andere fysieke bezigheid, noch live, noch op het schermpje. Dat neemt niet weg dat tv-journaals mij niet vreemd zijn, en dat ik aldaar vanzelfsprekend geconfronteerd word met het gewauwel van onze atleten.

Want dat wielrenners niet bepaald de meest fijnbesnaarde commentaar leveren na een tourrit, is u allicht ook niet ontgaan. En de doorsnee voetbalheld komt voor de banner met logo’s van sponsors doorgaans ook niet verder dan enkele oerklanken die de match dienen samen te vatten op enkele seconden. Bewijs daarvan het interview met Standard-speler Steven Defour hieronder, op 16 seconden YouTube-video beweegt hij in en uit beeld, kijkt hij de brave Sporza-interviewer geen seconde aan en lispelt hij wat woorden waar slechts met moeite enige samenhang in te vinden is.

Hoe komt dat toch? Ik wil hier niet opperen dat menig sportheld de welbespraaktheid van een klassiek geschoold schrijver mist, integendeel. Maar is het nu echt zoveel gevraagd een basiscursus mediatraining te geven aan sporters van divers pluimage?

Het wordt dringend tijd dat de topatleten leren, al is het maar enkele uren per jaar, hoe ze de lieveling van de media worden. En hoe ze zonder dwaas, onintelligent, saai of arrogant over te komen een degelijk interview kunnen geven.

Als uitsmijter nog een tip voor spelers in het buitenland: leer de taal van het gastland; zoals uit deze legendarische clip van Jean-Marie Pfaff blijkt: