De evolutie van politieke logo’s

Voor haar vaste klant VLOTT werkte Twizted zopas een fonkelnieuwe merkidentiteit uit. De nieuwe look en het nieuwe logo volgen de naamsverandering die de kleine Vlaamse partij doorvoert. Sinds 2005 is VLOTT actief in het Vlaamse politieke landschap en met de verkiezingen van juni in zicht, achtte het bestuur de tijd rijp om zich te transformeren naar de “Vlaamse Liberalen”.

De Vlaamse Liberalen is niet de enige partij die de afgelopen jaren of decennia van naam en identiteit veranderde. Eigenlijk hebben alle Vlaamse partijen sinds het midden van de jaren negentig een nieuw merk gelanceerd, om aangepast te zijn aan de evolutie in de ideologie, het kiezerspubliek opnieuw voor zich te winnen of zelfs om een negatief imago uit het verleden uit te wissen. We overlopen even de -soms drastische- veranderingen.

Aan het einde van de tweede wereldoorlog wordt de CVP (Christelijke Volks Partij) opegericht. Sinds 1945 nam de CVP onder leiding van een reeks bekende politieke figuren deel aan allerhande regeringen en tekenden ze het politieke landschap van België decennialang. Na tegenvallende verkiezingsresultaten en mandatarissen die in opspraak kwamen eind jaren ’90 wordt de partij omgedoopt in CD&V (Christen-Democratisch en Vlaams)

In 1992 verandert de toenmalige PVV onder leiding van voorzitter Guy Verhofstadt van naam en concept naar VLD (Vlaamse Liberalen en Democraten), met als baseline “Partij van de burger”. Op die manier wil men de verruiming en het liberale en Vlaamse karakter in de verf zetten. Na tegenvallende resultaten en een matig succesvolle kartelformule met Vivant, fusioneren de voormalige kartelpartners in 2007 tot Open VLD.

De SP (Socialistische Partij) ontstond begin jaren tachtig uit de unitaire BSP en neemt in de jaren daarop deel aan een reeks regeringen samen met de toenmalige CVP. Medio jaren ’90 komt de SP in opspraak in allerhande onfrisse corruptiedossiers, waarop de top van de partij overgaat tot een naamsverandering in de hoop zo ook het imago op te poetsen. Zo verandert SP in 2001 naar SP.A (Socialistische Partij Anders), waarbij het puntje in de naam het onderscheid moet maken tussen de naam van de Waalse stad Spa en het gelijknamige wereldmerk van mineraalwaters.

In de jaren zeventig wordt het Vlaams Blok opgericht, een rechts-conservatieve en Vlaams-nationalistische partij onder voorzitterschap van Karel Dillen. De programmapunten van het Vlaams Blok blijken al gauw meer dan een miljoen Vlamingen aan te spreken, maar eveneens de links goegemeente te schokken. Na een proces wegens racismeklachten in 2004 verandert de partij haar naam naar Vlaams Belang.

In 1979 wordt de ecologische partij Agalev (Anders Gaan Leven) opgericht met een overduidelijk groen links programma. Agalev boekt enkele bescheiden successen en slaagt er in 1999 zelfs in om deel te nemen aan een federale regering. Na interne strubbelingen en het verlies van al haar zetels verandert de partij in 2003 van concept en van naam en wordt de beweging gekend als Groen!, inclusief uitroepteken.

Halverwege de jaren ’50 wordt vanuit de Vlaamse beweging de VU (Volksunie) opgericht. Na een woelig intern parcours en enkele regeringsdeelnames struikelde de Volksunie in 2001 over de goedkeuring van het Lambermontakkoord ivm een staatshervorming, waarop de partij uiteen valt in Spirit (zie verder) en N-VA (Nieuw-Vlaamse Alliantie).

Spirit (Sociaal Progressief Internationaal Regionalistisch Integraal-democratisch en Toekomstgericht) ontstond net als de N-VA in 2001 uit de voormalige Volksunie. In 2008 werd de partij omgevormd tot Vlaams Progressieven, maar ondertussen werd na nieuwe onenigheid de partijnaam op 1 januari 2009 alweer veranderd naar Sociaal-Liberale Partij.