Ketens passen hun maten aan

Enkele dagen geleden hoorde ik op de radio dat de grote modeketens hun maten aanpassen. Het komt er op neer dat waar wij vroeger een maatje 40 uit de rekken namen, we nu een maatje 38 moeten nemen.
Het idee erachter is natuurlijk van commerciële aard. Daar velen onder ons het label in onze broek of rok dermate belangrijk vinden als maatstaf van hoe ons lichaam eruitziet, krijgen we het gevoel dat we in die voorbije maanden toch dat maatje minder kunnen dragen. We voelen ons beter en we gaan sneller met de uitgekozen rok naar de kassa. Extra omzet voor de ketens en schijnbaar bedrog voor de klant.

Hoe komt het toch dat wij dat labeltje zo belangrijk vinden in onze kleding? We houden het ons voor dat dat nummertje een maatstaf is voor ons lichaam en hoe we er uitzien. Niets is minder waar. Er zijn 2 punten die ik hier graag zou aanhalen: ons zelfbeeld en de proporties van ons lichaam.

In eerste instantie draait alles rond ons zelfbeeld. Welke vrouw of man kan eerlijkerwijze een objectief beeld vormen van hoe haar of zijn lichaam eruitziet. Zonder enkel de negatieve elementen te zien of bij de man eerder enkel de positieve elementen. Vrouwen bekijken zichzelf veel kritischer en focussen hun al te vaak op de negatieve lichaamsdelen. Ik heb een dik zitvlak, ik heb een dikke buik, ik heb een dikke heupen…

Mijn sessie begint telkens weer met het bespreken van het zelfbeeld. Hoe zie je jezelf en hoe zien anderen je. Zeer vaak blijkt dat vrouwen zich al te negatief bekijken tegenover hun werkelijk spiegelbeeld. Onlangs zei een cliënte van mij dat ze geen rokken meer durft te dragen omdat ze zo’n dikke benen heeft. Ik viel weliswaar achterover toen ze me haar benen liet zien. Oké, misschien geen lange, ranke benen zoals mannequins hebben maar zeker geen dikke benen. Toch droeg deze dame al jaren geen rok meer.

Eerste opgave is dan ook mensen een zo goed mogelijk, correct zelfbeeld te geven los van maten en verkeerde zelfanalyse van hun lichaamsdelen. Het is vaak zeer moeilijk om mensen los te trekken van hun negatief zelfbeeld dat ze al jaren met zich meedragen.

En dan gaan we onszelf toeleggen op het maatje dat we uit de rekken moeten nemen. Altijd weer een wrange vraag als ik mijn clienten vraag: welk maatje mag ik uit de rekken nemen? Net of ik vraag hoeveel sex hebt u per week mevrouw? Blijkbaar is het toch zo belangrijk om dan te kunnen zeggen: maatje 36 Kirsten. Terwijl het label in je broek niet écht is. Zie maar hoe de ketens de mensen een verkeerde maat voorschotelen door ze te veranderen naar believen. Dat is toch niet echt. Het is tenslotte maar een mathematische tabel met een nummertje aan.

Zo kom ik eigenlijk op mijn tweede punt. Alles heeft niet alleen te maken met je zelfbeeld maar ook met je lichaamproporties. Ik tracht altijd te zegen, bekijk jezelf en bekijk hoe je lichaamsdelen tegenover elkaar in verhouding staan. Wat is de verhouding tussen je schouders en heupen bijvoorbeeld? Wat de ene beschrijft als : ‘ik heb dikke heupen’ kan door de verhouding van schouders en heupen volledig anders uitdraaien. Zijn je schouders en heupen in verhouding zullen je heupen, die qua centimer misschien niet als dun beschouwd worden, veel minder vol lijken. Moet je dan afgaan op het maatje in je broek? Is het dan belangrijk dat je een 38 of 42 hebt? Neen absoluut niet!

Mensen zouden zichzelf op een minder negatieve en meer objectieve manier moeten kunnen bekijken. Het etiket in je broek, knip je er zo uit, het mag zeker nooit je kledingkeuze bepalen. Niemand is gebaat je met een té strakke broek te zien omdat je persé in je maat 38 wil blijven kunnen. Het is tenslotte maar een mathematisch gegeven en absoluut geen objectief beeld.