Persoonlijk imago binnen de Belgische politiek

Met de toekomstige verkiezingen en de belabberde politieke toestand in dit kleine land in het achterhoofd, waag ik het om even een aantal elementen wat betreft het imago van de Belgische politici aan te kaarten.

Politici worden niet enkel gekozen voor hun politieke inhoud. Een groot deel van de bevolking weet (spijtig genoeg) vaak niet waar elke partij nu net voor staat. Laat staan dat ze het weten van de politicus die op de wekelijkse dorpsmarkt een hand komt schudden en een pamflet uitdeelt in de pré-verkiezingsperiode. Vraag aan de mensen in de straat waar SP-A, CD&V, Open VLD, … voor staat en ze zullen het moeilijk kunnen omschrijven. We onthouden trouwens nog het best die punten die ons zelf aanbelangen en waar we zelf het meeste gevolg van dragen. Minder belastingen? Wie wil dat niet? Maar welke partij gaat dit ons ook werkelijk geven? Binnenkort worden we weer overstelpt met verkiezingstesten waar we online of zelfs op televisie kunnen ontdekken welke partij bij ons past.

Ik ben er rotsvast van overtuigd dat de meeste mensen stemmen op mensen. Waarom kiezen we buiten het inhoudelijke dan voor een bepaalde partij of politicus? We stemmen voor diegene die we sympathiek vinden, die persoon die een groot charisma heeft, die persoon die ons weet te raken.
Meer en meer politici zijn er zich van bewust dat hun uitstraling, hun gedrag, hun houding, hun persoonlijke presentatie belangrijker en belangrijker worden om hun stemmen te halen.

In België mogen we dat nog niet te luid zeggen. Laat staan dat ik als consulent mag zeggen met wie ik samenwerk . Het heeft nog steeds een stiefmoederlijke klank. In het buitenland, neem nu de afgelopen Amerikaanse verkiezingen wordt het persoonlijk imago op een gouden dienblad gedragen. Imago en charisma van de presidentskandidaten stonden op de hoogste plaatsen in de campagnes. Denk maar aan de media-aandacht dat Sarah Palin hiermee gekregen heeft.

Fout of goed? Het is niet snel te bepalen. Wat voor de ene politicus positief kan bijdragen aan zijn/haar imago kan voor de andere totaal fout zijn. Dat maakt het zo moeilijk. Er is geen duidelijk omlijnt kader. Het sleutelwoord moet zijn: blijf jezelf en laat jezelf ook zien in je uitstraling, gedrag, stem en houding. Inge Vervotte heeft destijds gekozen om naar een sober matuur imago te streven. Vanuit haar vakbondsrol bij Sabena kreegt Inge Vervotte van de ene op de andere dag achtereenvolgens een mooie verkiesbare plaats op de lijst, een ministerpost in de Vlaamse regering, een federale ministerpost en bijna het vice-premierschap. Het is belangrijk om even stil te staan en na te denken of uw uitstraling op dat moment de lading nog wel dekt en of u mee evolueert.

Bij Freya Van den Bossche lag het dan weer anders. Die koos voor een jong, fris, babe-imago. Misschien heeft ze dat niet zelf gekozen maar althans dat was de associatie die ze van het grote publiek kreeg. Je imago krijg je niet zelf. Het is het beeld dat anderen van je hebben. Werken aan je imago is dan ook een goed controlepunt om te kijken of dat beeld wel overeenkomt met je eigen persoonlijkheid, ideeën etc…

Dat frivole imago heeft Freya trouwens ook de das omgedaan. Terwijl zij een serieuze post toegewezen kreeg (gewezen minister van Begroting en Consumentenzaken) en alles fout liep hierin, kon haar jong, frisse imago de lading niet meer dekken. Men verwacht op dat moment een zeer betrouwbaar en serieus ogend persoon om alles recht te trekken en op te lossen. Om maar te zeggen dat imago in je voordeel kan spelen wanneer het goed zit en in je nadeel als het mis loopt.

Om af te sluiten nog enkele beelden over enkele Belgische politici. Jullie beslissen zelf maar of jullie beeld van deze personen negatieve of positieve associaties oproepen? Positief of negatief imago? It’s up to everyone.

Bert Anciaux (sp-a): huisvader-imago. Wat traantjes op de televisie en alles wordt opgelost. Hard genoeg voor deze politieke wereld?

Caroline Gennez (voorzitster sp-a): jong, lieflijk imago. Sterk genoeg om een oppositie-partij terug naar de andere kant te leiden?

Kris Peeters (CD&V): voorbeeld van hoe een liberaal er zou moeten uitzien; sterk economisch, ondernemend imago. Maar zit hij niet bij de CD&V?

Fientje Moerman (Open Vld): wisselvallig imago. De ene dag stijlvol, de andere dag ‘just-out-of-bed’-look. Standvastig genoeg om haar comeback in het parlement na haar val uit de Vlaamse regering waar te maken?

Yves Leterme (CD&V): het grote charismatische beeld dat we net na de verkiezingen hadden van hem, heeft sterke deuken gekregen. Dhr. Leterme gaat gebukt onder het (ex)premierschap, ziet er grauw, moe en verslagen uit. Grote vraag is natuurlijk hoe hij het imago van voor de verkiezingen kan herwinnen?

Joëlle Milquet – ‘Madame Non’: Haar streng-‘neen’-imago wordt versterkt door haar donkere ‘gothic’- uitstraling. Zou de zwarte mascara en eyeliner daar voor iets tussen kunnen zitten?

* Als consulente werk ik regelmatig in het politieke landschap. Ik vertrek daar altijd vanuit een objectief standpunt zonder eigen politieke ideeën op de voorgrond te brengen.